چه بارانی

چه بارانی

ببینم هیچ می دانی

چه شب هایی در این باران

برایت دردل کردم

به گوشت قصه ها گفتم

به پایت گریه ها کردم

چه بارانی

چه بارانی

ولی هرگز نمی دانی

که قلبم با چه آهنگی

برای چشم های تو

چه غمگینانه می گوید

درون سینه ی خسته

گیاه غصه می روید

درون قلب بشکسته

چه حیف هرگز نمی دانی

چه بارانی

 نمی دانی

که اکنون سخت بیمارم

فقط گریه شده کارم

دلم با خواهش جانسوز

تو را خواهد ، تو را خواهد

دلم بی تاب بی تاب است

دلم هرگز نمی داند

که تو گم گشتی و هرگز

دمی پیدا نخواهی شد

دل من خوب می داند

که تو دلبسته ام بودی

ولی رسوا نخواهی شد

چه بارانی

تو می دانی ؟

که تو رویای من بودی ؟

که تو رویای من هستی

تو می دانی ؟

برای صلح این جنگی

که من هم خوب می دانم

که من هیزم کشش بودم

چه لحظاتی دعا کردم ؟

تو می دانی

چه اندازه پشیمانم

که دستم را ز دستانت

جدا کردم ؟

چه بارانی

نمی دانی

ولی من با تو می گویم

اگر تا آخر عمرم

اگر تا لحظه مرگم

خودم از تو جدا باشم

دلم ، این قلب بی تابم

دمی از تو جدا هرگز نمی ماند

ببین من با تو می گویم

اگر حتی تو هم دیگر

دلت ما را نمی خواهد

ولی این را بدان

که تو رویای من هستی

دلم ، این قلب بی تابم

دمی هرگز جدا از تو نمی ماند

به اولین پرنده ای که از شهر قشنگ زندگی تو بگذره پیغام میدم که

      هیچ چیز  نمی تونه  مهر تو رو از دلم جدا کنه حتی فاصله ها

      کاش وقتی آرزویی می کنیم از دل شفافمان هم رد شود

     مرغ آمین هم از آنجا بگذرد حرف های قلب مان را بشنود

     خدایا شاهد تنهایی ام باش

     بین غم ها ناجی ام باش

     پر پرواز من دیریست بسته

     تو بگشا و در آزادی ام باش

     اسیر موج های تند خشمم

     تو آرام دل دریایی ام باش

     دل خسته خریداری نداره

     تو خواهان صفای ذاتی ام باش

     در این آشفته بازار محبت

     تو تنها شاهد ارزانی ام باش

عشق یعنی خاطرات بی غبار

        دفتری از شعر و از عطر بهار

                عشق یعنی یک تمنا یک نیاز

                     زمزمه از عاشقی با سوز و ساز

                         عشق یعنی چشم خیس مست او

                                                        زیر باران دست در دست او

            شب و پنجره

باز شب شد ، چقدر تنهایم

                     گفته بودی که شبی می آیم

باز شب شد و از پنجره ام

                      همچنان راه تو را می پایم

 کنج این پنجره ها شب همه شب

                       منم و گریه و های و هایم

پشت این پنجره ها تا به سحر

                       پنجه بر پیکر شب می سایم

 نکند بیهوده عمر خود را

                      پشت این پنجره می فرسایم

 نکند بیهوده تکرار شود

                        قصه چشم به راهی هایم

 باز چون دیشب و شبهای دگر 

                          می روم پنجره را بگشایم

 باز شب شد ، شب و از پنجره ام

                         همچنان راه تو را می پایم

با توﺃ م

با تو خدا

یک دل قلابی

یک دل خیلی بد

چقدر می ارزد ؟

من که هرجا رفتم

جار زدم :  

شده این قلب حراج

بدوید

یک دل مجانی

قیمتش یک لبخند

هیچ کس قلب مرا قرض نکرد

هیچ کس دل نخرید

با توﺃ م

با تو خدا

پس بیا این دل من مال خودت

ببر این دل را دنبال خودت

من از آسمان زیباترین ستاره را خواهم چید و آن را با عشق بر گردن می آویزم تا همیشه نشانی از تو داشته باشم  ، من از میان تمام گلهای دنیا شاخه ای از گل شقایق را به تو خواهم داد تا احساسم را بدون سخنی گفته باشم

تن تو تکه ای نور

تویی آرامش آن ساحل دور

تویی سنگ صبورم

زلال خنده هات باغ بلورم

نمی دانم

برای من

منی که با تو دلتنگ تو هستم

چه باید کرد

وقتی ازتو دورم ؟

       زندگی آب روانی ست روان می گذرد

       آنچه تقدیر من و توست همان می گذرد

گرچه دور از من 

                 در قلب منی

                              با خبر باش که

                                                  دنیای منی

 اگر دوست داری نزد همه عزیز شوی و روزی فراوان

داشته باشی و حاجت روا شوی و عزت پیدا کنی هر روز

 این را بگو :

روز شنبه : 1060  مرتبه بگو      (  یا غَنی  )

روز یکشنبه :  489   مرتبه بگو    ( یا فتاح ) 

روز دوشنبه : 129 مرتبه بگو      ( یا لطیف )

روز سه شنبه : 903 مرتبه بگو   ( یا قابض )

روز چهارشنبه : 541 مرتبه بگو  ( یا متعال )

روز پنجشنبه : 308 مرتبه بگو    ( یا رزاق )

روز جمعه : 256 مرتبه بگو        ( یا نور )

              دعا مستجاب برای رفع غم و اندوه

از حضرت امیر المومنین علی بن ابیطالب روایت شده که فرمود هر زمان غم و اندوهی بر پیامبر اکرم (ص ) وارد میشد آن حضرت این دعا را می خواند :

یا حیُّ یا قیُِِِِّومُ یا حیِِِّا لا یمُوتُ یا حیُّ لا اِلهَ اِلا انتَ

کاشِفَ الهَمِّ مُجیبُ دَعوَﺓِ المُضَطّرینَ اَسئلکَ بِاَنَّ لکَ

الحَمدَ لا اِلهَ اِلا اَنتَ المَنّانُ بَدیعُ السّمواتِ وَ الارضِ ذوُ

 الجَلالِ وَ الاکرامِ رَحمانُ الدنیا و الا خِرَﺓِ وَ رَحیمُهُما

رَبِّ ارحَمنی رَﺣﻤﺔِ تغنینی به عن رَﺣﻤﺔِ مَن سِواکَ

یا ارحَمَ الراحمینَ

                            دزد بیسکویت

یک شب ، زنی در فرودگاه منتظر بود

با ساعت های طولانی مانده به پروازش.

در فروشگاه فرودگاه به دنبال کتاب گشت

یک پاکت بیسکویت خرید و جایی برای نشستن پیدا کرد

غرق در مطالعه ی کتابش بود اما با این وجود متوجه شد

که مردی در کنارش، بینهایت گستاخ ،

از درون پاکت بین آنها ، یکی دو بیسکویت برداشت

و زن سعی کرد نادیده انگارد ، تا کسی متوجه نشود

زن کتاب خواند ، بیسکویت خورد ، مواظب ساعت بود

در حالی که دزد بیسکویت ناهنجار به خالی کردن محتویات پاکت ادامه میداد

هر دقیقه می گذشت زن بیشتر عصبی می شد

با خود اندیشید اگر من این قدر مودب نبودم چشمش را سیاه کرده بودم

با هر بیسکویتی که زن بر می داشت مرد نیز بر می داشت

وقتی که فقط یکی باقی ماند زن مانده بود که او چکار خواهد کرد

مرد با لبخندی بر صورت

بیسکویت را برداشت و آن را دو نیم کرد

او یک نیمه را به زن تعارف کرد  و خود نیمه دیگر را خورد

زن آن را از دستش قاپید و فکر کرد واقعا که

این آدم عجب رویی دارد و پرو هم هست

چرا که حتی تشکر هم نکرد

او هرگزبه یادنداشت این قدر جسور شده باشد

و وقتی که پروازش اعلام شد نفس راحتی کشید

چیزهایش را جمع کردو به طرف درب خروجی به راه افتاد

و از نگاه کردن به دزد نمک نشناس پرهیز کرد

سوار هواپیما شد و در جایش فرو رفت

بعد یاد کتابش افتاد که تقریبا تمام بود

در حالی که دستش را توی کیفش کرده بود از تعجب خشکش زد

آنجا پاکت بیسکویتش جلوی چشمش بود

زیر لب گفت : اگر مال من این جاست

پس آن یکی مال او بود که با من سهیم شد

برای عذر خواهی خیلی دیر بود با تاثر تشخیص داد

که خود پررو بوده ، نمک نشناس و دزد !

                         وقتی که به تو رسیدم

                       غزلی تازه سرودم

                       تو عبور خاطراتم

                      بی تو اما با تو بودم

                     تو کدوم خاطره هستی

                     که تو خاطرم نشستی

                     وقتی که نگا ت می کردم

                     چشماتو به روم نبستی

                        توی بارون  نگاهت

                      با تو از ترانه خیسم

                     تو شبای بی تو بودن

                    دارم از تو می نویسم

                    نازنین ، شب و رها کن

                    شور تازه ای به پا کن

                    واسه یک بار تو عمرت

                   منو عشق من صدا کن

یک شب وقتی که همسرم در آشپز خانه مشغول تهیه ی شام بود پسر کوچکمان به نزدش آمد و تکه کاغذی را که رویش چیزهایی نوشته بود به دستش داد پس از این که مادرش دستهایش را با پیشبندش خشک کرد آن را خواند چیزی که نوشته بود این بود :