بي تو يك روز در اين فاصله ها خواهم مرد
مثل يك بيت ته قافيه ها خواهم مرد
تو كه رفتي همه ثانيه ها سايه شدند
سايه در سايه آن ثانيه ها خواهم مرد
شعله ها بي تو ز بي رنگي دريا گفتند
موج در موج ، در اين خاطره ها خواهم مرد
گم شدم در قدم دوري چشمان بهار
بي تو يك روز در اين فاصله ها خواهم مرد
بگيد بباره بارون
دلم هواشو كرده
بگيد تموم شدم من
بهش بگيد شكستم
بهش بگيد بريدم
نه اون به من رسيد
و نه من به اون رسيدم
برهنه زير بارون
خراب و درب داغون
از آدما فرارى
از عاشقا گريزون
بذار كسى نبينه
غرور گريه هامو
بذار كسى نفهمه
غمِ تو خنده هامو
يه داغ سخت سختم
يه باغ بى درختم
نفرين به روزگارم
سياه روز بختم
تنم داره مى لرزه
تو اين هواى هرزه
گاهى نداشتن دل
به داشتنش مى ارزه
شبى از پشت يك تنهاﯾﻰ نمناك و باراﻧﻰ
تو را با لهجه گلهاﻯ نيلوفر صدا كردم
تمام شب براﻯ با طراوت ماندن
باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم
پس ازيك جستجوﻯ نقره اﻯ در
كوچه هاﻯ آﺑﻰ احساس
تو را از بين گلهاﯾﻰ كه در تنهاييم
روييد با حسرت جدا كردم
و تو در پاسخ آﺑﻰ ترين موج
تمناﻯ دلم ﮔﻔﭡﻰ :
" دلم حيران و سر گردان چشماﻧﻰ ست روياﯾﻰ...
و من تنها برای ديدن زيباﯾﻰ آن چشمان .... "
تو رادر دﺷﺗﻰ ازتنهاﯾﻰ وحسرت رها كردم
همين بود آخرين حرفت
و من بعد از عبور تلخ و غمگينت
حريم چشم هايم را به روﻯ اﺷﻜﻰ از
جنس ساكت و نارﻧجي خورشيد وا كردم
نميدانم چرا ﺭﻓﭡﻰ؟نميدانم چرا؟
شايد خطا كردم
و تو ﺑﯽ آن كه فكر غربت چشمان من باﺷﻰ
نميدانم كجا ؟ تا ﻛﻰ؟ براﯼ چه ؟
وﻟﯽ ﺭﻓﭡﻰ......
وبعدازرفتنت باران چه معصومانه ﻣﻰ باريد
و من با آن كه ﻣﻰ دانم
توهرگز ياد من را با عبورخود نخواﮪﻰ برد
هنوز آشفته چشمان زيباﻯ توام
برگرد
تو گل ياسمنی تو بهاری
نه
بهاران از توست تو همچون شبنم پاك سحری
نه
از آن بهتری از تو می گيرد وام ، هر بهار اين همه زيبايی را
بر درت می آمدم هر شب مرا وا می زدی
گفتمت نا مهربانی ، دم ز حاشا می زدی
ديدمت يك شب به دريا خيره بودی تا سحر
كاش دريای تو بودم ، دل به در يا می زدی
ساز گلهای دلم آهنگ توست
حس نكردی يك نفر دلتنگ توست
من تو را ميخواهم ، تو مرا ميخوانی
و اين ساده ترين قصه يك انسان است
من تو را ناب ترين شعر جهان می دانم
و تو نيز می دانی تا ابد در دل من می مانی
زندگی آرام است مثل آرامش یک خواب بلند
زندگی شیرین است مثل شیرینی یک روز قشنگ
زندگی زیبایی است مثل زیبایی یک غنچه ی باز
زندگی تک تک این ساعت هاست
زندگی چرخش این عقربه هاست
زندگی راز دل مادر است
زندگی پینه ی دست پدر است
زندگی مثل زمان در گذر است
لا لا لا لا نخواب دنیا خسیسه
واسه کمتر کسی خوب می نویسه
یکی لبهاش همیشه غرق خنده است
یکی پلکاش تو خواب هم خیس خیسه
در سینه من شعله عشقی ازلی است
بر لوح دلم نام علی است و ولی است
هر کجا به نام عشق دیری بستند
بر تارک آن نام حسین بن علی است
گفتمش نقاش را نقشی بکش از زندگی
با قلم نقش حبابی بر لب دریا کشید
گفتمش بر روی کاغذ عشق را تصویر کن
در بیابان بلا تصویری از سقا کشید
گفتمش سختی و درد و آه گشته حاصلم
گریه کرد ، آهی کشید و زینب کبری کشید
سلام بر حسین ، سلام بر آن شهید گلگون کفنی که سرخی خون پاک او
در افق حیات آدمی نشانه شرف و رهنمون آزادی و آزادگی است.
ببار ای ابر پاییزی ، ببار امشب که غمگینم
ببار ای مرهم دردم به روی زخم دیرینم
ببار ای ابر پاییزی ، به روی قلب غم خورده
که خنجر می کشد باران به روی قلب مسکینم
ببار ای غم ، ببار ای همدم لحظه
ببار ای مرحم دردم که بی تو نیست تسکینم
روزگار سرد و یخبندان عشق
در پس دیوار زندان های برف
انتظار شور در فصل بهار
تا که شاید ابری از این آسمان
قطره بارانی مرا مهمان کند
من به دنبال خیال جویبار
در کنار آب آرام نسیم
انتظار دست گرمی می کشم
تا که پیش آید به سویم در بهار
چه بارانی
چه بارانی
ببینم هیچ می دانی
چه شب هایی در این باران
برایت دردل کردم
به گوشت قصه ها گفتم
به پایت گریه ها کردم
چه بارانی
چه بارانی
ولی هرگز نمی دانی
که قلبم با چه آهنگی
برای چشم های تو
چه غمگینانه می گوید
درون سینه ی خسته
گیاه غصه می روید
درون قلب بشکسته
چه حیف هرگز نمی دانی
چه بارانی
نمی دانی
که اکنون سخت بیمارم
فقط گریه شده کارم
دلم با خواهش جانسوز
تو را خواهد ، تو را خواهد
دلم بی تاب بی تاب است
دلم هرگز نمی داند
که تو گم گشتی و هرگز
دمی پیدا نخواهی شد
دل من خوب می داند
که تو دلبسته ام بودی
ولی رسوا نخواهی شد
چه بارانی
تو می دانی ؟
که تو رویای من بودی ؟
که تو رویای من هستی
تو می دانی ؟
برای صلح این جنگی
که من هم خوب می دانم
که من هیزم کشش بودم
چه لحظاتی دعا کردم ؟
تو می دانی
چه اندازه پشیمانم
که دستم را ز دستانت
جدا کردم ؟
چه بارانی
نمی دانی
ولی من با تو می گویم
اگر تا آخر عمرم
اگر تا لحظه مرگم
خودم از تو جدا باشم
دلم ، این قلب بی تابم
دمی از تو جدا هرگز نمی ماند
ببین من با تو می گویم
اگر حتی تو هم دیگر
دلت ما را نمی خواهد
ولی این را بدان
که تو رویای من هستی
دلم ، این قلب بی تابم
دمی هرگز جدا از تو نمی ماند
به اولین پرنده ای که از شهر قشنگ زندگی تو بگذره پیغام میدم که
هیچ چیز نمی تونه مهر تو رو از دلم جدا کنه حتی فاصله ها
کاش وقتی آرزویی می کنیم از دل شفافمان هم رد شود
مرغ آمین هم از آنجا بگذرد حرف های قلب مان را بشنود
خدایا شاهد تنهایی ام باش
بین غم ها ناجی ام باش
پر پرواز من دیریست بسته
تو بگشا و در آزادی ام باش
اسیر موج های تند خشمم
تو آرام دل دریایی ام باش
دل خسته خریداری نداره
تو خواهان صفای ذاتی ام باش
در این آشفته بازار محبت
تو تنها شاهد ارزانی ام باش
عشق یعنی خاطرات بی غبار
دفتری از شعر و از عطر بهار
عشق یعنی یک تمنا یک نیاز
زمزمه از عاشقی با سوز و ساز
عشق یعنی چشم خیس مست او
زیر باران دست در دست او
شب و پنجره
باز شب شد ، چقدر تنهایم
گفته بودی که شبی می آیم
باز شب شد و از پنجره ام
همچنان راه تو را می پایم
کنج این پنجره ها شب همه شب
منم و گریه و های و هایم
پشت این پنجره ها تا به سحر
پنجه بر پیکر شب می سایم
نکند بیهوده عمر خود را
پشت این پنجره می فرسایم
نکند بیهوده تکرار شود
قصه چشم به راهی هایم
باز چون دیشب و شبهای دگر
می روم پنجره را بگشایم
باز شب شد ، شب و از پنجره ام
همچنان راه تو را می پایم
با توﺃ م
با تو خدا
یک دل قلابی
یک دل خیلی بد
چقدر می ارزد ؟
من که هرجا رفتم
جار زدم :
شده این قلب حراج
بدوید
یک دل مجانی
قیمتش یک لبخند
هیچ کس قلب مرا قرض نکرد
هیچ کس دل نخرید
با توﺃ م
با تو خدا
پس بیا این دل من مال خودت
ببر این دل را دنبال خودت
